Το Μάρτιο του 2026, το Αρσάκειο των Ιωαννίνων διοργάνωσε μια “open day” για τα παιδιά (και τους γονείς) της πόλης, με δραστηριότητες και παιχνίδια. Το θέμα της εκδήλωσης ήταν το “Μικρό Πάπιγκο”. Μεταξύ άλλων, είχαν οργανώσει ένα κυνήγι θησαυρού για τα παιδιά, με γρίφους και σενάριο εμπνευσμένο από το βιβλίο, και είχαν φτιάξει και μια καταπληκτική παράσταση, με πρωτότυπα τραγούδια γραμμένα ειδικά για την περίσταση, χορούς, και μια θεατρική απόδοση του βιβλίου από παιδιά του δημοτικού, χωρισμένα σε ομάδες, καθεμία από τις οποίες υποδυόταν τις πόλεις και τα χωριά της ιστορίας. Ήταν πολύ ωραία. Αλλά για άλλο λόγο σας γράφω σήμερα εδώ.
Την επόμενη της εκδήλωσης, που ήταν Κυριακή, εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και πήρα τα βουνά. Ανέβηκα στην Τύμφη και επισκέφτηκα πάλι τα χωριά που αναφέρονται στην ιστορία.
Είναι καταπληκτικά μέρη αυτά, πανέμορφα. Βοήθησε και η ημέρα, που ήταν ηλιόλουστη. Η απόσταση από τα Ιωάννινα είναι λιγότερο από μιάμιση ώρα, με μερικές στροφές. Κρατάει περισσότερο αν κάνετε διαρκώς στάσεις, βεβαίως.
Και έκανα διαρκώς στάσεις.
Ο δρόμος διασχίζει το δάσος, όμορφα τοπία, γραφικά χωριά και ένα ποτάμι. Και ξαφνικά, μετά από τις στροφές, νάτο.
Το Μικρό Πάπιγκο είναι ένα χωριό με 39 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έχει λίγα σπίτια, λίγους ανθρώπους και λίγα αυτοκίνητα. Δηλαδή, τυπικά, δεν έχει καθόλου αυτοκίνητα. Απαγορεύονται τα αυτοκίνητα στα καλντερίμια του. Οι επισκέπτες παρκάρουν στην είσοδο του χωριού.
Ανήκει στο Δήμο Ζαγορίου, έναν από τους μεγαλύτερους δήμους στην Ελλάδα σε έκταση (σχεδόν 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) και έναν από τους μικρότερους σε πληθυσμό (λιγότεροι από 3.500 άνθρωποι). Η λέξη “Ζαγόρι” σημαίνει “πίσω από το βουνό” στα σλάβικα. Από το Μικρό Πάπιγκο ξεκινά το μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη.
Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι: ήταν η πρώτη φορά που έφτανα στο Μικρό Πάπιγκο. Δεν είχα ξαναπάει. Την φορά που γεννήθηκε το παραμύθι, είχαμε φτάσει με το αυτοκίνητο μέχρι την πινακίδα, και γυρίσαμε (είχαμε πάρει λάθος δρόμο).
Είναι ακριβώς όπως το φανταζόμουν. Και οι εικόνες που ζωγράφισε η Μαριάνα Ρίο, που επίσης δεν είχε πάει ποτέ εκεί, πιάνουν την ατμόσφαιρα και την αισθητική του τοπίου άψογα.
Θα ξαναπάμε οπωσδήποτε.
