Θοδωρής | θοδωρής γεωργακόπουλος

Μετά Τους 9 Μήνες Ανεργίας Είναι Πιο Δύσκολο Να Βρεις Δουλειά

Σύμφωνα με έρευνα δυο Σουηδών οικονομολόγων, η παρατεταμένη ανεργία είναι σοβαρός αποτρεπτικός παράγοντας για τις εταιρείες που προσλαμβάνουν, ακόμα κι …

Καμία Συναίσθηση

Εχτές ο υποψήφιος για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης Άντονι Γουίνερ ανακοίνωσε πως, σιγά, τι, δεν έγινε και τίποτα, εξακολουθεί να είναι υποψήφιος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, παρά το νέο σκάνδαλο με τις γυμνές φωτογραφίες που έστελνε σε νεαρή κοπέλα πέρυσι το καλοκαίρι, μήνες μετά την παραίτησή του από το Κονγκρέσο εξαιτίας ενός σκανδάλου με ημίγυμνες φωτογραφίες που έστελνε σε νεαρή κοπέλα πρόπερσι. Κανένα πρόβλημα, καμία μεταμέλεια. Δεν έγινε και τίποτα. Έστεκε πίσω από το πόντιουμ με τη γυναίκα του από δίπλα και, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για τα “λάθη” του, έμοιαζε να μην έχει καμία συναίσθηση για το ότι επρόκειτο για “λάθη”.

Ποιοι Ήταν

Θυμάσαι αυτή τη φωτογραφία; Τραβήχτηκε στα χαλάσματα ενός εργοστασίου υφασμάτων που κατέρρευσε στο Μπαγκλαντές, προκαλώντας το θάνατο περίπου 1200 ανθρώπων. …

Το Ανακουφιστικά Εύκολο Θέμα Του Γάμου Των Ομοφυλοφίλων

Θα έχεις αφουγκραστεί το δίχως άλλο τη φούρια και την αναμπουμπούλα και τη συζήτηση που γίνεται στα παγκόσμια ίντερνετς και, υποθέτω, και στον τρισδιάστατο κόσμο για το θέμα της νομιμοποίησης των γάμων των ομοφυλοφίλων σε διάφορες χώρες του πλανήτη. Διάλογος έχει ξεκινήσει έντονος εδώ και καιρό, το θέμα συζητιέται διαρκώς, το Google βγάζει doodles, ουράνια τόξα παντού, και κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Γιατί; Ή, εναλλακτικά: Γιατί τώρα;

Αυτό θα κουβεντιάσω στο παρακάτω κείμενο. Όχι την ουσία του θέματος (θα καταλάβεις γιατί πιστεύω ότι δε χωράει και πολλή ανάλυση), όσο το γιατί συζητιέται τόσο, από τόσους.

Ένας Χρόνος Φεβρουάριος

Α, πώς περνάει ο χρόνος, για δες. Σαν σήμερα ένα χρόνο πριν κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία της χώρας ο χάρτινος “Φεβρουάριος”, ένα βιβλίο που μου είναι εξαιρετικά συμπαθές, επειδή εγώ το έγραψα. Να μερικά χρήσιμα λινξ για να μάθεις -ή να επαναλάβεις- την παλαβή του ιστορία

Σχετικά Με Τα Paywalls Των Εφημερίδων, Έγραψα Σε Περιοδικό

Πριν από λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησε η ετήσια έκθεση της Innovation Media για τις εφημερίδες, ένα μακρόστενο τεύχος γεμάτο άρθρα σχετικά με τις τάσεις και τα νέα στον κόσμο των χάρτιων media κατά τη μετάβασή τους στον ψηφιακό κόσμο. Μέσα εκεί που λες (όπως και πέρυσι) έχω γράψει ένα κομμάτι για τα paywalls, τους μετρητές που βάζουν γνωστές εφημερίδες στα sites τους για να μετράνε πόσα άρθρα διαβάζει κάθε αναγνώστης το μήνα και, αν αυτός ξεπεράσει ένα προκαθορισμένο όριο, του ζητούν να γραφτεί συνδρομητής.

Δεν πιστεύω ότι είναι λύση στο πρόβλημα, εξηγώ.

Αν σε ενδιαφέρουν τέτοιου τύπου θέματα, είναι ενδιαφέρον ανάγνωσμα η έκθεση ετούτη.

Ένας Άλλος Τρόπος Να Βλέπει Κανείς Την Κυβέρνηση Της Χώρας Του

Υπάρχουν πολλά λόγια που μπορεί να πει κανείς για την κυβέρνηση που ορκίστηκε σήμερα. Ελάχιστοι μπορούν να βρουν λόγια καλά. Το ίδιο γίνεται πάντα. Κάθε φορά που βλέπει τη σύνθεση της κυβέρνησης γραμμένη, μια εύφλεκτη ιντελιγκέντσια εκρήγνυται, οργισμένη και έκπληκτη.

Οι Χειρότεροι Άνθρωποι Του Κόσμου

Νομίζω ότι τους βρήκα.

Αν και δεν έχω και σε πολλή υπόληψη το είδος μας γενικότερα, ήξερα καλά ότι κάποιοι ανάμεσά μας είναι χειρότεροι από τους άλλους. Οπότε, αξιωματικά, κάποιοι θα είναι οι χειρότεροι από όλους. Ποιοι είναι αυτοί; Πώς είναι; Λοιπόν, ίσως να μάθαμε μόλις.

[field id=”1″]

Περί Της Αισθητικής Του Λόγου Του Πρωθυπουργού

Επιτρέψτε μου ένα σχόλιο περίπου απολιτικό (αλλά όχι ακριβώς). Ας κάνουμε για λίγο πέρα τις πολτικές γνώμες και τις απόψεις, και τις κρίσεις των πολιτικών πράξεων και λόγων, αν έχετε για λίγο την καλοσύνη. Θέλω για κάτι άλλο να σας μιλήσω, για κάτι που είδα μόλις και πολύ με τάραξε.

Και τα άλλα με τάραξαν, όλα με έχουν ταράξει, αλλά αυτό

(συγγνώμη, μου είναι δύσκολο)

…αυτό, λέω, ήταν αν όχι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι (το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού), αλλά μια υπενθύμιση, μια υπογράμμιση πραγμάτων που ήξερα μα ξάφνου ξεχείλισαν στην επιφάνεια του μυαλού μου ακαριαία, βορβορώδη, σα βόθρος μετά από πλημμύρα, όταν διάβασα τις λέξεις.

Δεν Έχω Μοναδική, Απλοϊκή Και Συμπυκνωμένη Γνώμη Για Ένα Πολύπλοκο Και Πολυδιάστατο Θέμα

Κοιτάζοντας το (παγκόσμιο trending topic, χτες) hashtag #ert βλέπει κανείς δύο πράγματα:

1) Μια τεράστια δίψα για επανάσταση σε μια μικροσκοπική μα βροντερή μειοψηφία, ακόρεστη μετά από τρία χρόνια αγανάκτησης και
2) Μια καταιγίδα από σαφείς γνώμες, συμπυκνωμένες σε 140 χαρακτήρες εύκολα, ακαριαία, χωρίς ούτε ένα χαρακτήρα ξοδεμένο στην αμφιβολία.

Πώς μπορούν; Για το #2 μιλάω. Πώς μπορείτε;

Από την αρχή του ελληνικού ίντερνετ (ίσως και της ελληνικής κοινωνίας) η ευκολία με την οποία οι μετέχοντες έφταναν συνήθως σε μια ξεκάθαρη, κρυστάλλινη γνώμη και ακολούθως γατζώνονταν σ’ αυτή σφιχτά και την έκαναν κομμάτι της ταυτότητάς τους με εξέπληττε πολύ. Πώς γίνεται; Πώς μπορούν όλοι να σχηματίζουν άποψη τόσο γρήγορα, ακόμα και για τα πιο πολύπλοκα και δύσκολα θέματα; Εγώ γιατί δε μπορώ;

Στο #ert βλέπεις ανθρώπους να καγχάζουν για το τέλος του οργίου σπατάλης που ήταν η ΕΡΤ, και βλέπεις και άλλους να οδύρωνται για τη “χούντα”, και βλέπεις και διάφορες διαβαθμίσεις ανάμεσα. Μα οι περισσότεροι, η συντριπτική πλειοψηφία, ξέρουν τι πιστεύουν, είναι κάτι απλό και συγκεκριμένο, και το πιστεύουν ακράδαντα. Πώς μπορούν να το πιστεύουν ακράδαντα; Αφού το θέμα έχει τόσες αντικρουόμενες πτυχές, πώς καταλήγουν σε ένα σαρωτικό συμπέρασμα τόσο γρήγορα και εύκολα;