Θοδωρής

Να τρία πράγματα που συνέβησαν στη χώρα μας ετούτη την ημέρα:

1) Βουλευτές, δήμαρχοι και ο αντιπεριφερειάρχης από τα πέριξ της Άρτας έστειλαν επιστολή στον πρωθυπουργό ζητώντας να μην κλείσει το Κέντρο Νεοσύλλεκτων που υπάρχει στην Άρτα γιατί, “αποτελεί οικονομικό κύτταρο μεγάλης σημασίας, η δε παρουσία των νεοσυλλέκτων κατά τις ημέρες της κατάταξής τους δίνει ζωή και παλμό σε καιρούς δύσκολους και ζοφερούς”.

2) Ο εμπορικός σύλλογος Πειραιώς εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία εκφράζει την αντίθεσή του στη δημιουργία νέου λιμένα κρουαζιέρας στο Φαληρικό Δέλτα επειδή “O Πειραιάς (…) δεν θα επαιτεί, αλλά απαιτεί την θέση που του αρμόζει στον παγκόσμιο ναυτιλιακό χάρτη”.

3) Οι εργαζόμενοι στο μετρό ανακοίνωσαν πως αύριο το μετρό κλείνει από τις 5:30 το πρωί μέχρι τις 12 το μεσημέρι επειδή θα κάνουν γενική συνέλευση “για τον συντονισμό των ενεργειών και τον προγραμματισμό περαιτέρω κινητοποιήσεών για τις μισθολογικές τους περικοπές”.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επισημάνω το συνδετικό κρίκο αυτών των ειδήσεων. Χρειάζεται; Είναι προφανής. Υπάρχει άραγες κάτι πιο αντιπροσωπευτικό του τι είναι “Ελληνική ζωή” τη σήμερον ημέρα από αυτές τις τρεις ειδήσεις;

Υπάρχει καλύτερο απόσταγμα Ελλάδας από ένα μπουκέτο μικροσυμφερόντων που μάχονται εναντίον οποιουδήποτε τα επιβουλεύεται, δηλαδή όλων των υπόλοιπων;

Read more

Ετούτο το ρεπορτάζ του “ΒΗΜΑτος” ξεκινά με μια πρόταση που μοιάζει ψευδής και είναι αστήρικτη:

Η ΕΛΑΣ και η ΕΥΠ παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα περισσότερων από 50.000 πολιτών!

Έτσι, με το θαυμαστικό στο τέλος. Το άρθρο αναφέρεται στην έκθεση της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών, η οποία περιέχει στατιστικά για τις δικαστικές αποφάσεις του 2011 που έδιναν την άδεια στις αρχές να προχωρήσουν σε παρακολούθηση τηλεφώνων. Πρόκειται δηλαδή για τις νόμιμες παρακολουθήσεις που κάνει η Αντιτρομοκρατική και η ΕΛΑΣ. Ο αριθμός των αποφάσεων, γράφει το άρθρο, είναι 9.276.

Αλλά μετά η αριθμητική κάπου μπλέκεται. Ο συντάκτης γράφει:

Αν συνυπολογισθεί ότι σε κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις περιλαμβάνεται η παρακολούθηση τουλάχιστον πέντε σταθερών ή κινητών τηλεφώνων, ο αριθμός των παρακολουθούμενων πολιτών από τον…Μεγάλο Αδελφό της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ είναι τεράστιος.

Από αυτό τον υπολογισμό “πες πέντε ανά απόφαση, επί 9.276, πες 10 χιλιάδες, ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ!” (με θαυμαστικό στο τέλος) προκύπτει το νούμερο του τίτλου και της πρώτης πρότασης, που είναι και αυτό που αναπαράγεται ευρέως από το πρωί. Μα υπάρχουν δύο προβλήματα: Πρώτον, αυτό το “πέντε νούμερα ανά απόφαση” δεν τεκμηριώνεται από κάπου (ο συντάκτης δεν μας λέει από πού προκύπτει, και δεν ξεκαθαρίζεται αν αναφέρεται στην έκθεση ρητώς). Δεύτερον, έστω κι αν ισχύει, το 46.000 που προκύπτει, πες 50, δεν αναφέρεται σε πολίτες, αλλά σε νούμερα. Κι επειδή οι παρακολουθήσεις μπορούν να διαταχθούν σε κινητά και σταθερά, κι επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν πολύ περισσότερα από ένα τηλέφωνα, είναι προφανές ότι το “50.000 νούμερα” δεν είναι δυνατό να αντιστοιχεί σε “50.000 πολίτες”, όπως γράφει το “ΒΗΜΑ”. Αντιστοιχεί σε πολύ λιγότερους, πιθανότατα λιγότερο από τους μισούς.

Read more

Πριν από δύο μήνες, δύο Αυστραλοί κολυμβητές που έκαναν προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στις ΗΠΑ, ανέβασαν στα social media μια φωτογραφία που τους δείχνει να κρατάνε όπλα. Τίποτα άλλο: Ήταν σε ένα κατάστημα που πούλαγε όπλα, και κράταγαν κάτι τουφέκια. Η Ομοσπονδία τους αποφάσισε και τους επέβαλε την εξής τιμωρία: Να μην ξαναχρησιμοποιήσουν social media μέχρι το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων, και να επιστρέψουν αμέσως στην Αυστραλία μετά το τέλος των αθλημάτων τους.

Κι αυτό για μια φωτογραφία που ανέβηκε στο Facebook δυο μήνες πριν.

Το θέμα της Βούλας Παπαχρήστου και του αποκλεισμού της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες για ένα tweet είχε προφανές ενδιαφέρον γιατί έμπλεκε μέσα πολλά συναρπαστικά θέματα (τεχνολογία! αθλητισμός! ρατσισμός! λογοκρισία!) αλλά το σημαντικότερο που αναδείχθηκε κατά τη γνώμη μου ήταν για μια ακόμα φορά η αδυναμία των Ελλήνων -και μάλιστα της μορφωμένης ελίτ που ξημεροβραδιάζεται στα σόσιαλ μύδια- να αναλύσει και να κουβεντιάσει ένα θέμα. Διαβάζοντας posts και tweets και σχόλια (κι εδώ) εντοπίζω ότι σ’ αυτό το δημόσιο “διάλογο” (που στην πραγματικότητα είναι περισσότερο επικαλυπτόμενοι μονόλογοι) υπάρχουν τρία προβλήματα:

1. Υπάρχει μια καθολική και προφανής αδυναμία να εντοπίσουμε το θέμα που συζητάμε.
2. Υπάρχει μια τρομερή βιασύνη να διαμορφώσουμε άποψη και να την εκφράσουμε
3. Από τη στιγμή που τη διαμορφώσουμε, εμφανίζουμε μια πλήρη άρνηση να την αλλάξουμε/διορθώσουμε.

Το θέμα της ιστορίας του αποκλεισμού της Βούλας Παπαχρήστου δεν έχει να κάνει με το ρατσισμό, και δεν έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου ή τη λογοκρισία. Τα αγγίζει αυτά τα σημαντικά θέματα, και αποτελεί έναυσμα για παράλληλες συζητήσεις πάνω σε αυτά. Το πραγματικό θέμα, όμως, κι αυτό που πολλοί δεν έχουν καταλάβει, είναι η υπακοή στους κανόνες.

Read more

To 2004, μετά τον τελικό του Euro, κατέβηκα μαζί με φίλους στην Ομόνοια. Εκεί, εκτός από τις αναμενόμενες εκδηλώσεις χαράς -το να στέκεσαι δηλαδή ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους που δε γνωρίζεις μόνο και μόνο επειδή είστε όλοι χαρούμενοι για τον ίδιο λόγο- ακούσαμε χιλιάδες Έλληνες να τραγουδάνε “δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ”, εν χορώ, μέσα σε μια έκσταση ενθουσιασμού και πάθους και μίσους.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες καθυστέρησαν την εκκίνηση του τελικού των 200 μέτρων επειδή φώναζαν ρυθμικά το όνομα Έλληνα αθλητή που είχε σκηνοθετήσει τροχαίο για να αποφύγει εξέταση για ντόπινγκ. Στο τέλος του αγώνα, γιούχαραν το νικητή.

Οκτώ χρόνια μετά, το 2012, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ψήφισαν σε εθνικές εκλογές ένα ακροδεξιό κόμμα ναζιστικών αποχρώσεων. Δύο φορές.

Σήμερα μια κοπελίτσα 22 χρονών, αθλήτρια του τριπλούν, που ετοιμάζεται να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ανέβασε στο Twitter το εξής ρατσιστικό “αστείο”.

Κι όμως: Κόσμος εξακολουθεί να πέφτει από τα σύννεφα.

Άνθρωποι βαθιά χωμένοι στη φούσκα τους εξακολουθούν να εκπλήσσονται για το επίπεδο του πολιτισμού στην Ελλάδα.

Read more