Θοδωρής | θοδωρής γεωργακόπουλος

Πιθανότατα Δεν Θα Διαβάσεις Αυτό Το Άρθρο Ολόκληρο

Σύμφωνα με μιαν έρευνα του Chartbeat, που είναι κάτι σαν πιο όμορφο και λουσάτο Google Analytics, οι περισσότεροι αναγνώστες δεν …

Περί Ελληνικής Ιντερνετικής Δημοσιογραφίας: Το Κενό Χάσκει

Πριν από λίγες ημέρες ο τόπος βούηξε με φήμες για μια επικείμενη μαγνητική καταιγίδα η οποία, όπως έλεγε το Ίντερνετ και η τηλεόραση, θα έπληττε ειδικά την Ελλάδα. Την ημέρα της υποτιθέμενης καταιγίδας έστειλα ένα email στον blogger Νικηφόρο, που επιμελείται το Blue Dot, για να γράψει ένα σχετικό post. Τι είναι αυτή η μαγνητική καταιγίδα; Τι σημαίνει; Γιατί συμβαίνει; Τι θα προκαλέσει; Ο κόσμος έπρεπε να ξέρει.

Λίγα λεπτά αργότερα ο Νικηφόρος μου απάντησε προβληματισμένος ότι, ψάχνοντας στα ίντερνετς, στα συνήθη έγκυρα και έγκριτα διεθνή μέρη, δεν έβρισκε τίποτα για καμία καταιγίδα, και ειδικά απολύτως τίποτα σχετικό με την Ελλάδα. Στο ελληνικό ίντερνετ, δε, αναφερόταν μόνο μια πηγή για την “είδηση”: Ένας επιστήμονας από το Δημόκριτο, ο οποίος είχε δώσει συνέντευξη στην έγκριτη εφημερίδα Espresso μια εβδομάδα νωρίτερα.

Την “είδηση” αναπαρήγαγαν, μεταξύ άλλων: Η Ημερησία, το iefimerida, το News24, η Lifo και πολλά άλλα sites.

Οι New York Times Και Ο Κλέφτης Του Snow Fall

Το “Snow Fall” το θυμάσαι, ναι; Είναι το άρθρο των New York Times για τη χιονοστιβάδα, εκείνο το εκπληκτικά σχεδιασμένο, το πανέμορφο, που σκρόλαρες και άνοιγε η ψυχή σου, το πολυσυζητημένο, το επιτυχημένο. Έκανε πολύ μεγάλο ντόρο. Πρέπει να το έχω δείξει σε τρεις δημόσιες ομιλίες ή διαλέξεις μέχρι τώρα, αν θυμάμαι καλά. Μπορεί σε περισσότερες.

Συνέβησαν τα εξής:

Ένας νεαρός ονόματι Κόντι Μπράουν έφτιαξε ένα app -παύλα- CMS που επιτρέπει σε οποιονδήποτε να φτιάξει άρθρα παρόμοιας μορφής χωρίς να ξοδέψει έξι μήνες και άπειρες εργατοώρες (όπως έγινε στο “Snow Fall”). Και για να το διαφημίσει, έστησε το ίδιο το “Snow Fall”, αντιγράφοντας το κείμενο και τις φωτογραφίες από τους New York Times, και κομπάζοντας ότι το έφτιαξε “σε μία ώρα”. Οι ΝΥΤ βεβαίως δεν ενθουσιάστηκαν, και του έστειλαν μια παράκληση να το κατεβάσει, και επίσης να κατεβάσει και το βιντεάκι από το YouTube που έδειχνε πώς λειτουργεί το app και πώς αντέγραψε το περιεχόμενό τους.

Είναι ένα αίτημα δικαιολογημένο: Το κείμενο και οι φωτογραφίες ανήκουν στους Times. Ο Μπράουν δεν είχε δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσει. Και έτσι ο νεαρός κατέβασε αυτά που έπρεπε να κατεβάσει. Εκεί η ιστορία άρχισε να γίνεται λίγο περίεργη, όμως.

Όχι Πια Σελίδες – Μόνο Λεπτά

Διάβασα ετούτο το άρθρο που μιλάει για έναν από τους τρόπους με τους οποίους τα ebooks επηρεάζουν το πώς διαβάζουμε: Την κατάργηση των σελίδων. Στα e-books, όπου μπορείς να αλλάξεις το μέγεθος των γραμμάτων ή τη γραμματοσειρά, το κείμενο είναι ένα πράγμα ρευστό καίτοι πεπερασμένο: Η έννοια της σελίδας αλλάζει. Οι σελίδες δεν έχουν δεδομένο μέγεθος. Ο αριθμός τους δεν είναι συγκεκριμένος.

Μέχρι πρόσφατα οι ηλεκτρονικοί αναγνώστες εμφάνιζαν το κείμενο του βιβλίου χωρισμένο σε κάπως αυθαίρετες “περιοχές”, που έδιναν μία μόνο γενική εικόνα της έκτασης του βιβλίου. Πλέον το Kindle μπορεί να δείχνει το μέγεθος του βιβλίου ή των κεφαλαίων του κάπως αλλιώς: Μετρημένο σε χρόνο. Πόσο χρόνο θα χρειαστείς να το διαβάσεις, δηλαδή.

Παλιά Όλα Ήταν Καλύτερα

Παλιά όλα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι, τα κτίρια ήταν ομορφότερα, η φύση ήταν περισσότερη, το σύμπαν ήταν ευκολότερο. Όλοι ήταν πλούσιοι, έξυπνοι και ευτυχισμένοι, πιο ευγενικοί, πιο χαρούμενοι και με καλύτερο δέρμα. Η ζωή ήταν καλύτερη, παλιά. Πόσο παλιά; Όταν ήσουν μικρός, όποιος κι αν ήσουν. Οποτεδήποτε. Παλιά όλα ήταν υπέροχα, μετά πέρασε ο χρόνος και φτάσαμε στο σήμερα, και όλα πήγαν κατά διαόλου.

Διάβασα δύο κείμενα τις προηγούμενες ημέρες που κάτι τέτοια λένε, και πολύ γέλασα. Θα μοιραστώ το γέλωτα εδώ, μαζί σου.

Αγκαλιά

Πριν από λίγες ημέρες στη Ντάκα του Μπανγκλαντές ένα οκταώροφο κτίριο κατέρρευσε. Ήταν ένα εργοστάσιο ρούχων. Κατά την κατάρρευση έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες άνθρωποι. Δεν έγινε σεισμός. Το κτίριο ήταν κακοφτιαγμένο, και έπεσε. Την ώρα που γράφω αυτό εδώ οι νεκροί έχουν φτάσει τους 804. Οκτακόσιοι τέσσερις. Ακόμα βρίσκουν πτώματα.

Πριν από λίγο, είδα μια φωτογραφία.

Μόλις τα μάτια μου κοίταξαν τα πίξελ, τη στιγμή που ο εγκέφαλος κατάλαβε τι έβλεπε, η αίσθηση ήταν η εξής:

Σαν κάποιος να με κοπάνησε με δύναμη στο στέρνο.

Αν είσαι φορτισμένος ή σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση ή δυστυχισμένος γενικότερα ίσως δεν πρέπει να την κοιτάξεις. Μπορεί να μη χρειάζεσαι να σου κοπεί η ανάσα, να νιώσεις το απομέσα σου να συσπάται και να βουλιάζει, να συρρικνώνεται σε ένα στιγμιαίο σφίξιμο, ή σε ένα όχι και τόσο στιγμιαίο. Οφείλω να σε προειδοποιήσω.

Είναι η φωτογραφία μιας αγκαλιάς.

Ο Νίκος Γκάλης Είναι Σαν Το Μετρό Και Τον Σταχάνοφ

Η σημασία των πραγμάτων που συμβαίνουν καθημερινά στο γενικότερο γίγνεσθαι του κόσμου και του σύμπαντος είναι σχεδόν αδύνατο να εκτιμηθεί με ακρίβεια. Πριν από λίγο μου τελείωσε το οινόπνευμα και δεν υπάρχει κατάστημα ανοιχτό εδώ γύρω (καθώς είναι 7 Μαΐου, δηλαδή Πρωτομαγιά) για να αγοράσω. Τι συνέπειες έχει αυτό το συμβάν στην παγκόσμια ιστορία ή, έστω, την ιστορία της Ελλάδας; Πιθανότατα μικρή. Αλλά κανείς δεν ξέρει.

Ενίοτε όμως συμβαίνουν πράγματα και εμφανίζονται φαινόμενα η σημασία των οποίων είναι προφανής και σπουδαία και σχετικά εύκολο να αποκωδικοποιηθεί. Όσοι έχουμε γεννηθεί στη δεκαετία του ’70 έχουμε δει δυο-τρία τέτοια γεγονότα, και πρώτο από όλα ένα:

Την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Ελλάδα το 1987.

Και Τώρα, Η Ιστορία Του Βίλχελμ Κανάρη

Καθώς διάβαζα τις προάλλες ένα βιβλίο για τη δολοφονία ενός μοχθηρού Ναζί (πλεονασμός, ε) πάρα πολύ ωραίο, το βλέμμα μου …

Η Κακομαθημένη Γενιά

Όταν όλα αυτά θα έχουν τελειώσει, και πολλά χρόνια θα έχουν περάσει, και νέα προβλήματα, αλλιώτικα, θα ταλαιπωρούν τους ανθρώπους που θα ζουν σ’ αυτή την όμορφη γωνιά της Γης, ένα πράμα πιστεύω ότι θα ισχύει:

Θα μας μισούν.

Εμάς, τη γενιά που σήμερα είναι 25-45 χρονών, ένα πλήθος ετερόκλητο από διάφορες απόψεις, αλλά ομοιογενές από άλλες, που μεγάλωσε στα χρόνια της δημοκρατίας και της ειρήνης, με γονείς όχι πολύ μαθημένους στη δημοκρατία και την ειρήνη, θα μας μισούν και θα μας βρίζουν με θέρμη φθονερή, και με λυτρωτική ζοχάδα.

Διάλειμμα Από Την Πραγματικότητα

Πώς είναι να σταματάς να ενημερώνεσαι για την ελληνική κρίση και την πτώχευση; Τι συμβαίνει όταν παύεις να μαθαίνεις τα νέα των Καμμένων, των ψεκασμένων, των αγανακτισμένων και των βολεμένων; Διαπίστωσα ότι ένα διάλειμμα από την κρίση, τώρα, τρία χρόνια μετά, έχει σεβαστή θεραπευτική αξία. Και το συστήνω.