Θοδωρής | θοδωρής γεωργακόπουλος

Τρομοκράτες, Βία, Ψέματα & Photoshop

Πριν από λίγο η Αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα την ταυτότητα τεσσάρων συλληφθέντων για τις ληστείες δύο τραπεζών στην Κοζάνη, δύο από τους οποίους ήταν ήδη καταζητούμενοι για συμμετοχή σε μια τρομοκρατική οργάνωση με αστείο όνομα. Οι φωτογραφίες αυτές είναι κάτι που δεν θα περίμενε κανείς να δει σε μια χώρα του πρώτου, του δεύτερου, ή και του τρίτου κόσμου. Είναι φωτογραφίες που θα περίμενε από τις Αρχές ενός άλλου κόσμου, του πέμπτου ας πούμε, ίσως και πιο κάτω.

Μπορείς να τις δεις εδώ ή εδώ.

Δεν εννοώ μόνο την κακοποίηση.

Φεβρουάριος: Η Επανάληψη

[field id=”1″]

Πριν από ένα χρόνο, όπως πιθανότατα ξέρεις αν είσαι τακτικός θαμώνας, ξεκίνησα να γράφω ένα μυθιστόρημα. Και, όπως ίσως θυμάσαι, ή όπως ίσως έμαθες αργότερα, ξεκίνησα να το γράφω κάπως ασυνήθιστα. Κάθε μέρα έγραφα κι ένα κεφάλαιο, και το ανέβαζα στο site που είχα φτιάξει γι’ αυτή τη δουλειά, για να το διαβάζει ο κόσμος. Και κόσμος, πράγματι, το διάβασε.

[field id=”2″]

Από την 1η μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου έγραψα 29 κεφάλαια, ένα κάθε μέρα, εβδομήντα χιλιάδες λέξεις σύνολο, ένα ολόκληρο βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεκαπέντε χιλιάδες επισκέπτες διάβασαν πάνω από εκατό χιλιάδες κεφάλαια, όσα πρόλαβε ο καθένας, μέσα σ’ αυτό το μήνα. Μετά αυτό το πρώτο δοκίμιο “κατέβηκε” από το site και στη συνέχεια ξαναέπιασα το κείμενο από την αρχή, το επιμελήθηκα, του προσέθεσα πράγματα εκεί που χρειαζόταν προσθήκες, αφαίρεσα πράγματα που έπρεπε να αφαιρεθούν, και ο τελικός, ολοκληρωμένος “Φεβρουάριος” τελικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη στα μέσα του περασμένου καλοκαιριού.

[field id=”3″]

[field id=”4″]

Ήταν μια διαδικασία πολύ ωραία. Για να γιορτάσουμε τον ένα χρόνο από την έναρξη του πειράματος που έγινε βιβλίο, λοιπόν, θα κάνουμε το εξής: Θα παίξουμε το “Φεβρουάριο” ξανά.

Τι Συμβαίνει Στη Βόρεια Κορέα

Τις προάλλες διαβάσαμε τι είδε η φαμίλια Σμιντ στην ξενάγηση που της έγινε στο μυστήριο κράτος της Βόρειας Κορέας. Σήμερα ανακάλυψα ακόμα δύο ενδιαφέρουσες αναφορές. Η μία, ομολογουμένως απίστευτη, αναφέρεται σε έναν μυστικό λιμό που άφησε πίσω του χιλιάδες θύματα και στα πολύ σοβαρά προβλήματα διατροφής που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός. Η πιο εξωφρενική πληροφορία που αναπαράγεται σήμερα από Βρετανικά Μέσα (και τους Times): Γονείς έτρωγαν τα παιδιά τους για να μην πεθάνουν απ’ την πείνα.

Aid agencies are alarmed by refugees’ reports that children have been killed and corpses cut up by people desperate for food. Requests by the United Nations World Food Programme (WFP) to be allowed access to “farmers’ markets”, where human meat is said to be traded, have been turned down by Pyongyang, citing “security reasons”.

Μια άλλη, λιγότερο απίστευτη αναφορά (επίσης από Βρετανική πηγή) αναπαράγει ιστορίες κάπως πιο προνομιούχων Βορειοκορεατών, οι οποίοι μπορεί να μην πεινάνε (πολύ) αλλά περιγράφουν μια ζωή που στα δικά μας μάτια μοιάζει εντελώς άδεια και αλλόκοτη.

The economic problems of North Korea affected my contacts profoundly. Although they all had access to showers, none could remember when they had last had one with hot water. Taking a cold shower in the Pyongyang winter, when temperatures can fall to -20C, is not fun. Obtaining medicines – always in short supply – was a particular concern.

Τι Ώρα Είναι Στους Πόλους;

Είναι, αν το καλοσκεφτείς, ένα ερώτημα. Ο πλανήτης ως γνωστόν είναι χωρισμένος σε (παράδοξα άνισες) φέτες που ορίζουν τη διαφορά της ώρας από μέρος σε μέρος, ώστε παντού το μεσημέρι να πέφτει μέρα και τα μεσάνυχτα νύχτα, σε γενικές γραμμές. Αλλά ο πλανήτης δεν είναι επίπεδος, και όπως καταλαβαίνεις όσο πλησιάζουμε προς τους πόλους οι φέτες μοιραία μικραίνουν. Οπότε τι γίνεται κοντά στους πόλους; Τα εξής:

Στον βόρειο τίποτα. Ο βόρειος πόλος πέφτει στην (παγωμένη) θάλασσα, και δεν συχνάζουν άνθρωποι εκεί, οπότε δεν υπάρχει και πολλή ανάγκη να ισχύει κάποια συγκεκριμένη ώρα. Στο νότιο πόλο, όμως, που πέφτει καταμεσής της Ανταρκτικής, συμβαίνει το εξής:

Πόσο Προνομιούχοι Είναι Οι Εργαζόμενοι Στο Μετρό;

Καθώς οι ελάχιστοι εναπομείναντες εργαζόμενοι αυτής της πόλης ταλαιπωρούνται λίγο ακόμα (αναζητώντας ένας-ένας κι όλοι μαζί τα όριά τους) από τη συνεχιζόμενη, αέναη απεργία των εργαζομένων στο Μετρό, που δεν θέλουν να μπουν στο ενιαίο μισθολόγιο μαζί με τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους, ας αναρωτηθούμε:

Τι τρέχει με τους υπαλλήλους του Μετρό;

Κυκλοφορούν διάφορα εξωφρενικά νούμερα για τις πλουσιοπάροχες αποδοχές τους και τις αξιοζήλευτες συνθήκες εργασίας τους αυτές τις ημέρες και η απορία είναι εύλογη. Γιατί είναι αυτοί τόσο ευνοημένοι; Η δουλειά που κάνουν δεν είναι τόσο δύσκολη ή επικίνδυνη. Δεν είναι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, ας πούμε. Επίσης δεν είναι τιτάνιου μεγέθους βύσματα διορισμένα δίπλα στους βουλευτές, όπως οι υπάλληλοι της Βουλής. Οπότε γιατί χαίρουν τέτοιων προνομίων;

Σκέφτηκα να κάνω το εξής: Να ψάξω να δω τι ισχύει με τους εργαζόμενους στο μετρό μιας άλλης χώρας, για να καταλάβω αν το φαινόμενο που παρατηρούμε είναι αμιγώς Ελληνικό (πράγμα που οι περισσότεροι φανταζόμαστε) ή αν συμβαίνει κάτι άλλο. Λίγο βιαστικά και κάπως τσαπατσούλικα, λοιπόν, έψαξα στοιχεία για τον τρόπο λειτουργίας του τέταρτου μεγαλύτερου μετρό στον κόσμο, ενός υπεραιωνόβιου οργανισμού που εξυπηρετεί εκατομμύρια επιβάτες καθημερινά: Του Μετρό του Λονδίνου.

Τα κάπως πρόχειρα αποτελέσματα δεν είναι μια πλήρης ανάλυση του τρόπου λειτουργίας των δύο οργανισμών και, όπως θα δεις, σε κάποιες περιπτώσεις δεν προσφέρονται για απευθείας συγκρίσεις. Αλλά κάποια χρήσιμα συμπεράσματα οπωσδήποτε βγαίνουν. Και είναι, ομολογουμένως, κάπως αναπάντεχα:

Ποιος Σκοτώνει Τα Λούτρινα Ζωάκια

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2009. Περπατούσα προς μια δουλειά που πια δεν υπάρχει, όταν ξαφνικά είδα το φρικτό θέαμα:

Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για φόνο. Ένα φόνο που δεν εξιχνιάστηκε ποτές. Εχτές τη θυμήθηκα αυτή την υπόθεση, που με σιγοτρώει σα σαράκι τις παγωμένες νύχτες ενός χειμώνα χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης, κι ανέβασα μια φωτογραφία στο Instagram και τα υπόλοιπα σόσιαλ μύδια. Και κάτι το αναπάντεχο συνέβη: Μαρτυρίες για άλλους παρόμοιους φόνους εμφανίστηκαν σχεδόν ακαριαία.

Από Πού Κρατάει Η Σκούφια Μου

Πριν από ενάμισι χρόνο είχα φτύσει σε ένα πλαστικό σωληνάκι και το είχα στείλει στην Αμερική κι έκτοτε η εταιρεία 23andMe μου στέλνει πότε πότε αποτελέσματα για το DNA μου, updates καθησυχαστικά ως επί το πλείστον. Τα πρώτα τα είχα αναφέρει εδώ. Σήμερα μου έστειλε ένα αποτέλεσμα αλλιώτικο: Ένα interactive infographic με τη λεπτομερή γενετική καταγωγή μου, δηλαδή από ποιους από ανθρώπινους πληθυσμούς προέρχομαι:

Νέα Από Τον Κόσμο Των Τυπωμένων Χαρτιών

Να μερικά πράγματα που έγιναν στα ξένα μέρη τις προηγούμενες ημέρες: 1) Η Conde Nast, μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές …

Μια Εκπληκτική Ομιλία Για Τα Μεταλλαγμένα Τρόφιμα

Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και δες αυτό εδώ το βίντεο ολόκληρο.

[field id=”1″]

Είναι μια ομιλία του Μαρκ Λάινας, ενός συγγραφέα και δημοσιογράφου που ασχολείται με το περιβάλλον. Ο Λάινας είναι επίσης ακτιβιστής και μάχεται κυρίως για θέματα που έχουν σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Παλιότερα, στην δεκαετία του ’90, μαχόταν και κατά ενός άλλου μεγάλου εχθρού του οικολογικού κινήματος: Της παραγωγής μεταλλαγμένων τροφίμων. Ξεκινά την ομιλία του ζητώντας συγγνώμη γι’ αυτό το δεύτερο. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, συνειδητοποίησε ότι η εκστρατεία κατά των μεταλλαγμένων αποτελεί ένα φρικτό λάθος που έχει τραγικές συνέπειες για πληθυσμούς εκατοντάδων εκατομμυρίων σε φτωχές χώρες και -τραγική ειρωνεία- για το περιβάλλον. Τι τον έκανε να αλλάξει γνώμη; Η επιστήμη. Άρχισε να ασχολείται με την επιστημονική έρευνα και να καταλαβαίνει τι σημαίνει στ’ αλήθεια “μεταλλαγμένα τρόφιμα”.

Το Νόμισμα Του 1 Τρισεκατομμυρίου Δολαρίων

Άκου μια απίθανη ιστορία που διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή που μιλάμε:

Οι ΗΠΑ έχουν ένα πράγμα που λέγεται “ταβάνι χρέους”. Αυτό σημαίνει ότι ο δανεισμός του κράτους περιορίζεται με νόμο, και για να υπερβεί το όριο, η κυβέρνηση πρέπει να πάρει την έγκριση του Κογκρέσου. Αυτή τη στιγμή η χώρα έχει κοπανήσει το ταβάνι, και χρειάζεται δανεισμό επειγόντως για να μπορέσει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Αυτό δεν είναι όσο δραματικό ακούγεται, γιατί σήμερα οι ΗΠΑ δανείζονται από “τις αγορές” (αυτές που πλέον κατά κανόνα δε δανείζουν την Ελλάδα) με εξευτελιστικά χαμηλά επιτόκια. Οπότε από μία άποψη τους συμφέρει να δανειστούν. Αλλά δεν μπορούν. Οι Ρεπουμπλικάνοι του Κογκρέσου δεν θέλουν να επιτρέψουν την αύξηση του ορίου δανεισμού, πιέζοντας αντ’ αυτού για την περιστολή των δαπανών το κράτους, το αγαπημένο τους θέμα.

Οπότε;