Πριν από λίγο έληξε η διορία που είχε η Ελλάδα για την πληρωμή των τεσσάρων δόσεων του δανείου που έχει πάρει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι οποίες εκκρεμούσαν για τον Ιούνιο. Καθώς η χώρα δεν είχε μία, ανέβαλλε την πληρωμή όλων μαζί (συνολικό ύψος: 1,6 δις) για την τελευταία μέρα του μήνα, και την τελευταία ημέρα του μήνα εξακολουθούσε να μην έχει μία, οπότε δεν πλήρωσε. Δεν είναι η πρώτη χώρα που χάνει μια ή περισσότερες δόσεις του ΔΝΤ, και δεν θα είναι και η τελευταία. Είναι, ωστόσο, ένα φαινόμενο σπάνιο. Όλοι πληρώνουν το ΔΝΤ. Μόνο σε δραματικές εξαιρέσεις χάνουν οι χώρες τις πληρωμές. Μέχρι σήμερα, αυτό έχει συμβεί στις εξής τριανταδύο περιπτώσεις:
Θοδωρής
Μερικά Λόγια Ακόμη Για Τη Σιγκαπούρη
Σήμερα στην Καθημερινή γράφω για το μοντέλο της Σιγκαπούρης, μιας χώρας που έχει ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5% εδώ και σαράντα χρόνια, και ταυτόχρονα είναι ειρηνική και “πράσινη”. Ένας αναγνώστης (δεν ήθελε να γράψω το όνομά του, ας τον αποκαλέσουμε “Φρειδερίκο Βον Νόιμαν Μπούκουρα”) μου έγραψε ένα μήνυμα στο οποίο περιέγραφε την προσωπική του επαφή με τον δημιουργό του θαύματος της Σιγκαπούρης, τον ενάρετο δυνάστη Λι Κουαν Γιου, που λίγες ημέρες πριν πέθανε, στα 91 του χρόνια.
Γράφει ο Φρειδερίκος:
Το Τέλος Έρχεται
Δεν νιώθετε ότι κάτι τις πλησιάζει; Δεν σας μοιάζουν όσα βλέπουμε κι ακούμε αυτές τις άγριες ημέρες σα σημάδια; Θα μου πείτε, πέντε χρόνια τώρα όλα μοιάζουν με σημάδια, και θα έχετε δίκιο. Αλλά δε μοιάζουν ξαφνικά τα πράγματα να επιταχύνονται; Δε μοιάζει η αντικατάσταση της πραγματικότητας από μιαν άλλη, μαγική, πιο πλήρης; Ας θυμηθούμε τι ακούσαμε και διαβάσαμε και μάθαμε τις τελευταίες ώρες, αυτό το μαγικό Σαββατοκύριακο που προηγήθηκε.
Η Αθήνα Του 1862: Εικόνες
Από μια έκθεση φωτογραφίας που συμβαίνει αυτή την εποχή στο παλάτι του Μπάκινχαμ, τέσσερις φωτογραφίες του Μάρτιν Μπέντφορντ που τραβήχτηκαν το Μάιο του 1862:
![Athens, the modern city [Greece]](http://www.georgakopoulos.org/wp-content/uploads/2015/03/Bedford_01.jpg)
Και Τώρα, Ένα Τραγούδι Για Την Ελληνική Κρίση Από Μέλος Των Arcade Fire. Λέγεται “Καθαρά Δευτέρα”.
Ο Γουιλ Μπάτλερ των Arcade Fire αυτή την εβδομάδα γράφει τραγούδια εμπνευσμένα από άρθρα του Guardian, και αυτό εδώ το liveblog τον ενέπνευσε να γράψει το πρώτο του τραγούδι για την ελληνική κρίση, το παρακάτω (κάπως ανυπόφορο) κομμάτι, που λέγεται “Clean Monday”. Επειδή τη μέρα που βγήκε ήταν η Καθαρά Δευτέρα.
[field id=”1″]
Εδώ ο Μπάτλερ γράφει πόσο συμπαθεί τον Υπ.Οικ. μας και πόσο μας υποστηρίζει, αλλά δεν σας το έβαλα γι’ αυτό το λόγο. Σας το έβαλα αυτό το πράγμα εδώ επειδή ήθελα να σας δείξω το εξής σχόλιο του σχολιαστή στο Soundcloud, ένα μικρό αριστούργημα:
Sounds like Yanis Varoufakis gets home & takes his leathers off & you think he’s gonna stop there but then he undoes three buttons on his shirt & fixes the camera in a stare with eyes that have powerlessly witnessed a thousand preventable cataclysms, then proceeds to do the twist, his limbs moving in effeminate passion, yet violently, he is quite alone, dancing with the triumph of obtained agency, not certain success. In a good way.
Τι Ψάχνει Ο Κόσμος Που Έρχεται Εδώ Πέρα
Κάθε μέρα πολλοί άνθρωποι, είτε κατά λάθος είτε επίτηδες, φτάνουν εδώ σ’ αυτό το site, και διαβάζουν λόγια και βλέπουνε εικόνες, και κάνουν ό,τι κάνουν, τέλος πάντων, οι άνθρωποι που πάνε στα sites του ίντερνετ. Άλλοι έρχονται από τα bookmarks τους, οι περισσότεροι έρχονται από τα social media, αλλά αρκετοί ακόμα καταφτάνουν από αναζητήσεις που κάνουνε στο Google. Οι περισσότεροι κάνουν τις αναμενόμενες αναζητήσεις που θα περίμενε κανείς, όπως “τι να ψηφίσω” (ή “τι να ψυφησο” -πραγματικά), “Μάικλ Τζάκσον” (ή “μαιλκ.ζταζχον” -αλήθεια), “iPhone 6” και “50 Shades of Grey κριτική“. Αλλά, όπως έχουμε δει, υπάρχουνε και κάτι άλλοι. Που ψάχνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Δεν ξέρω για ποιο λόγο ο αλγόριθμος του Google τους στέλνει κατά ‘δω. Σε κάποιες περιπτώσεις υποπτεύομαι τους λόγους, σε άλλες δε μπορώ να τους φανταστώ καν. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα από τις προηγούμενες 30 ημέρες. Φυσικά έχω κρατήσει την αυθεντική ορθογραφία. Διαβάστε και πείτε μου.
Και Τότε Γιατί Έγιναν Πρόωρες Εκλογές;
Θυμάστε γιατί;
Η αφορμή ήταν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η αξιωματική αντιπολίτευση ήθελε να πάει σώνει και ντε τη χώρα σε εκλογές, κι έτσι καταψήφισε τον προτεινόμενο από την κυβέρνηση Σταύρο Δήμα. Σύμφωνα με την ρητορική της, τα θυμάστε φαντάζομαι, απαιτούσε εκλογές για δύο λόγους: Για να σκίσει το μνημόνιο και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος. Αυτά ήταν τα δύο εμβληματικά θέματα που προέβαλλε ο ΣΥΡΙΖΑ ώς τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής, τι σημαντικότερα, ως τα μοναδικά τα προέβαλλε. Εκεί επικέντρωσε και όλη την προεκλογική ρητορική, εκεί είχε επικεντρώσει και την αντιπολιτευτική του δράση. Το μνημόνιο και το χρέος. Το χρέος και το μνημόνιο. Μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο. Τα θυμάστε; Μη μου πείτε ότι τα ξεχάσατε. Ένας μήνας πάει.
Ευγενώς Τυφλωμένοι, Ίσως
Τα συμπτώματα είναι όλα εδώ:
– Ένα τεράστιο πρόβλημα.
– Πολύ συναίσθημα, πάρα πολύ συναίσθημα, απόγνωση και πόνος.
– Ένας έτοιμος εχθρός, ο ίδιος που φταίει πάντα: Οι ξένοι.
– Μια ξεκάθαρη λαϊκιστική πρόταση που δίνει ελπίδα, ασφαλώς όχι για λύση του προβλήματος, αλλά για μια στρεβλή και πρόσκαιρη καταπολέμηση των συμπτωμάτων.
Στην Ελλάδα σήμερα ενδέχεται να ξαναπάσχουμε από τη διαχρονική “ευγενή μας τύφλωση”. Έγραψα για το φαινόμενο πριν από λίγες ημέρες. Είναι ο ίδιος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε όλες τις μεγάλες κρίσεις τα τελευταία διακόσια χρόνια, οι περισσότερες εκ των οποίων συνοδεύονται και από μία μεγαλειώδη πτώχευση. Η συλλογική μας τύφλωση δεν μας επιτρέπει να χωνέψουμε ακριβώς γιατί πτωχεύουμε, βεβαίως, και γι’ αυτό δεν μαθαίνουμε ποτέ τι θα έπρεπε να κάνουμε διαφορετικά (τίποτε δεν θα έπρεπε να κάνουμε διαφορετικά, αφού είμαστε πάντα αθώοι), κι έτσι ακολουθούμε κάθε μεγάλη κρίση με έναν εμφύλιο διχασμό (ενίοτε και πολεμο) και, φυσικά, λίγες δεκαετίες μετά ξαναπτωχεύουμε. Αυτό γίνεται συνέχεια.
Τα τελευταία σαράντα χρόνια είχαμε σχετική ειρήνη, περισσότερη δημοκρατία από ποτέ, και ποταμούς χρημάτων από τους (κακούς, τρισκατάρατους) ξένους. Μίκρυνε κι ο κόσμος, πλήθυναν οι προσλαμβάνουσες, θα περίμενε κανείς ότι αυτή ήταν η ευκαιρία μας να γλιτώσουμε από τον κύκλο, μα όχι, νάτα, τα ίδια πτωχεύσαμε πάλι. Και πάλι με τον ίδιο τρόπο αντιδρούμε. Την περασμένη Τετάρτη κατέβηκα στο Σύνταγμα και μίλησα με μερικούς από τους Αγανακτισμένους 2.0. Μερικά από τα πράγματα που άκουσα μπορείτε να τα ακούσετε κι εσείς εδώ:
[field id=”1″]
Υπέροχες Ελληνικές Εκλογές
Κοιτάχτε έξω: Ο ήλιος λάμπει! Ή βρέχει. Ένα από τα δύο. Αλλά ο κόσμος υπάρχει! Τα ATM αναβλύζουν ακόμα ευρώ, τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι γεμάτα με πολύχρωμα προϊόντα, τα βενζινάδικα έχουν βενζίνη, τα κτίρια στέκουν, ο αέρας έχει οξυγόνο. Ο κόσμος δεν τελείωσε! Δεν αλλαξε σχεδόν τίποτε. Οι Έλληνες πήγαν στις κάλπες, ψήφισαν αυτούς που κατά τη γνώμη τους είναι οι καλύτεροι για να διαχειριστούν τα θέματα του κράτους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, και η συντέλεια δεν ήρθε. Είμαστε ακόμα εδώ.
Τι ωραία που είναι.
