Και που λες ξυπνάω και βλέπω τα νέα στα Ίντερνετς και πέφτω σ’ αυτήν εδώ την ενδιαφέρουσα έρευνα του “Βήματος” που καταγράφει την πλήρη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού από τον αγανακτισμένο λαό, η οποία όμως περιλαμβάνει και μια ερώτηση ανατριχιαστικιά: Ρωτάνε ευθέως τους Έλληνες πολίτες αν θέλουνε να αλλάξει το πολίτευμα.
Και οι Έλληνες πολίτες λένε ναι.
Και τότε, το χτεσινοβραδινό μπέργκερ μου ήρθε ξανά στο στόμα.
Αν ξεδιαλέξεις όλα όσα μπορούν να χωρίσουν τους ανθρώπους και τα βάλεις στην άκρη, θα σου έχουν μείνει μόνο αυτά που τους ενώνουν.
Αυτό έγινε χτες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, από ό,τι φαίνεται: Μερικές χιλιάδες Έλληνες άφησαν στην άκρη οτιδήποτε θα μπορούσε να τους χωρίσει σε ομάδες, και κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν, μιμούμενοι τους Ισπανούς που κάνουν το ίδιο εδώ και δέκα μέρες. Η επιτυχία της εκδήλωσης είναι κάτι εξ’ ορισμού θετικό και ευχάριστο, αν όμως ψάξεις λίγο το θέμα και το σκεφτείς, βγαίνουνε κι άλλα συμπεράσματα, πιο λυπητερά.
Εξηγούμαι:
Το καλό της υπόθεσης
Το καλό της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που πήγαν εκεί πέρα πέρασαν ωραία, κι αυτό δεν είναι κάτι επιφανειακό ή ασήμαντο. Το να νιώθεις μέρος ενός πράγματος σημαντικότερου από τον εαυτό σου και να δραστηριοποιείσαι σε κάτι διαφορετικό από όσα κάνεις κάθε μέρα είναι θεμελιώδες κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Είναι το ίδιο που νιώθει ο Atenistas όταν μαζεύει την πλαστική σακούλα, ας πούμε. Δεν αλλάζει τον κόσμο, δε λύνει τίποτα, αλλά είναι κάτι, και σε κάνει να νιώθεις λίγο πιο πλήρης και λίγο πιο ενάρετος. Μπορεί βέβαια να γίνει και επικίνδυνο αυτό, να νομίσεις δηλαδή ότι όντως αλλάζεις τον κόσμο και να εφησυχάζεις, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Η χαρά της συμμετοχής είναι σημαντικό πράγμα.
Ακόμα πιο σημαντικό: Το ότι έγινε μια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και κανένα κεφάλι δεν άνοιξε, κανένα δακρυγόνο δεν έπεσε, κανένα αυτοκίνητο δεν κάηκε και καμιά βιτρίνα δεν έσπασε. Αυτό που πολύς κόσμος δεν ξέρει για την Ισπανία είναι πως οι διαδηλώσεις εκεί είναι φαινόμενο σπάνιο. Εδώ είναι φαινόμενο εξευτελισμένο. Ακούει ο άλλος «διαδήλωση» και το μυαλό του δεν πάει σε ενάρετες μάζες που διεκδικούν το αύριο, αλλά σε συνδικαλιστές και κομματόσκυλα, μπαχαλάκηδες και ΜΑΤ. Η χτεσινή συγκέντρωση έδειξε ότι το να γίνει μια κανονική συγκέντρωση διαμαρτυρίας είναι κάτι το εφικτό σ’ αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.
Από τους New York Times.
Τις μέρες του Πάσχα κυκλοφόρησε ευρύτατα στα Ίντερνετς ετούτο εδώ το άρθρο από το “ΒΗΜΑ”, που έχει ημερομηνία δημοσίευσης από τον Ιανουάριο, αλλά ξέρεις τώρα πώς είναι τα σόσιαλ μύδια. Λειτουργούν στο δικό τους χρόνο. Το άρθρο, που κι εγώ τις προάλλες το πρωτοδιάβασα, αφορά στη δουλειά του Αθανάσιου Ζηλιασκόπουλου, διευθύνοντος συμβούλου της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που έχει αναλάβει να σώσει την κρατική εταιρία-μονοπώλιο των σιδηροδρόμων. Είναι ένα ενδιαφέρον θέμα και παραθέτει πολλά συγκλονιστικά στοιχεία τα οποία συζητήθηκαν και αναπαράχθηκαν ευρέως, αλλά διαβάζοντάς το αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι το εξής:
Είναι ένα πολύ κακό κείμενο.
Όχι μόνο γλωσσικά -και δημοσιογραφικά. Διάβασέ το, και άσε με να σου εξηγήσω:
Μπορεί όντως μαζί να τα φάγαμε, μπορεί πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι να είναι “κοπρίτες”, αλλά εδώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, θρυλικός γκαφατζής του προφορικού λόγου, και γενικώς αμπλαούμπλας Θόδωρος Πάγκαλος μας τα χαλάει: Στο Κυριακάτικο φύλλο της Καθημερινής έγραψε την άποψή του για τη δημοσιογραφία στην εποχή των blogs από τη σκοπιά του παλιού αναγνώστη εφημερίδων που τώρα του αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θα διαβάζει νέα, και δεν του αρέσει.
Στο νέο επεισόδιο του “Instapaper This” σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.
1. “Is Sugar Toxic?” του Gary Taubes – New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;
2. “Of The 1%, By The 1%, For The 1%”, του Joseph Stiglitz – Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.
3. “The Real History Of Twitter” του Nicholas Carlson – Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την “επίσημη εκδοχή” των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;
Ποιος θέλει να πληρώνει φόρους; Βρες μου έναν. Και μιας και ψάχνεις, βρες μου και κάποιον που δεν εκνευρίζεται όταν …
Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά εκεί έξω πλέον υπάρχουν πάρα πολλά νεύρα. Το βλέπεις στη δουλειά σου, το βλέπεις στους ξένους, το βλέπεις ακόμα και στους γνωστούς και τους φίλους. Και δεν είναι μόνο τα νεύρα της μιζέριας –είναι βαθιές και σημαντικές διαφωνίες που ξεφυτρώνουν ξαφνικά, ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους πριν από ένα χρόνο ήταν φίλοι και συμφωνούσαν σε όλα.
Το βλέπω να συμβαίνει κάθε μέρα.
Ο λόγος, φυσικά, είναι αυτό που ζούμε όλοι μαζί, η πτώχευση της χώρας και η κατάρρευση της οικονομίας της. Ξέραμε από την αρχή ότι δεν θα είναι εύκολο. Από την πρώτη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στο μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και της ΕΕ, ένα χρόνο πριν, όταν, δηλαδή, συνειδητοποιήσαμε όλοι πως η χώρα μας έχει πτωχεύσει, τέρμα τα δίφραγκα, ως εδώ ήταν το πάρτι, ξέραμε ότι στο εξής θα ζούσαμε πράγματα πρωτοφανή και ανυπολόγιστα, συνέπειες που δεν είχαμε ως τώρα διανοηθεί.
Την ακραία φτώχεια δεν την έχουμε δει (ακόμα), αλλά βλέπουμε κάτι άλλο: Το διχασμό των Ελλήνων. Ο οποίος βαθαίνει κάθε μέρα: Κάθε φορά που κάτι συμβαίνει, βλέπεις τους Έλληνες να χωρίζονται σε στρατόπεδα ανάλογα με το πώς το αντιμετωπίζουν, και βλέπεις το χάσμα μεταξύ τους, πεντακάθαρο, κρυστάλλινο. Είναι ένα χάσμα που είχαμε πάρα πολύ καιρό να δούμε μεταξύ μας σʼ αυτή τη χώρα –εμείς οι κάτω των 40 δεν το έχουμε ξαναδεί ποτέ: Είναι χάσμα ιδεολογικό.
Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της παραγραφής των αδικημάτων για τους υπουργούς που ήταν εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, και καθώς τα …